3HEo_dYt92A


Quentin Tarantino filmlerindeki sesleri mercek altına alan video, usta yönetmenin sesi kullanarak şiddetin tonunu nasıl değiştirebildiğini gözler önüne seriyor.

Şiddetin, uyuşturucunun, küfürlerin filmlerinde bolca yer bulması, yıllar içinde Quentin Tarantino‘nun eleştirilerin odağında yer almasına kapı araladı. Özellikle şiddeti estetize etmesi, usta yönetmenin en sık eleştirildiği konulardan biri oldu. Bir televizyon programında, filmlerinde neden bu kadar çok şiddet dolu sahne olduğu sorulduğunda Tarantino’nun cevabı “Çünkü çok eğlenceli” oluyor. Gerçekten de yönetmenin filmlerine baktığımızda, şiddet dozu yüksek sahnelerin çoğu zaman izleyiciye eğlenceli, heyecan verici anlar olarak sunulduğunu görüyoruz. Kill Bill‘deki kanlı dövüş sahnesi ve Once Upon a Time… in Hollywood‘daki ev istilası bunun ilk akla gelen örneklerinden.

Ancak Tarantino’nun şiddeti çoğu zaman izleyiciye estetize ederek, eğlenceli bir şekilde sunuyor olması, gerek gördüğünde şiddeti dramatize ederek ya da acımasızlığını göstererek resmedemediği anlamına gelmiyor. Aksine, bu iki zıt kutup arasında kolaylıkla gidip gelebiliyor olması, yönetmeni özel kılan yeteneklerinden biri olarak karşımıza çıkıyor.

Şiddetin Sesi: Quentin Tarantino Filmlerinde Şiddetin Tonunu Belirleyen Ses Tasarımı

Quentin Tarantino’nun şiddet tasvirinde bu iki zıt kutup arasında ustaca gidip gelmek için başvurduğu araçların başında ses tasarımı geliyor. YouTube kanalı StudioBinder tarafından geçtiğimiz günlerde yayınlanan video essay, Tarantino filmlerindeki sesleri mercek altına alarak, usta yönetmenin sesi kullanarak şiddetin tonunu nasıl değiştirebildiğini gözler önüne seriyor.

Ses tasarımı, bir film veya dizinin tonunu belirlemek için kullanılan başlıca araçlar arasında yer alıyor. Saving Private Ryan gibi savaşın mümkün olduğunca gerçekçi şekilde tasvir edilmek istendiği bir filmde, sesler de mümkün olduğunca gerçeğe yakın tasarlanıyor. Yelpazenin diğer ucunda ise Looney Tunes çizgi filmleri gibi gerçeklik kaygısı olmayan yapımlar yer alıyor. Bu tür yapımlarda sesler son derece abartılı oluyor. Tarantino bu iki zıt kutup arasında tercih yapmak yerine, her ikisini aynı filmde buluşturmayı başarıyor. Bu da aynı film içinde şiddetin iki farklı tonunu sunmasını mümkün hâle getiriyor. Kill Bill bunun en belirgin şekilde görüldüğü filmlerden biri. Bride, düğününde vurulduğu sırada ya da diri diri gömüldüğünde, o anların dramatik yapısını koruyacak şekilde son derece gerçekçi bir ses tasarımı mevcut. Dövüş sahnelerinde ise bir anda yelpazenin diğer ucuna kayıyoruz ve kopan uvuzlardan fışkıran kanları açıkça duyduğumuz, olabildiğine abartılı bir ses tasarımı ile karşılaşıyoruz. Film içinde bu dengeyi tutturan Tarantino, bununla da kalmayıp bazen tek bir sahne içinde bile iki farklı yöntemi kullanabiliyor. Bride ile Gogo’nun dövüştüğü sahnede, Bride yaralandığında kullanılan sesler gerçekçi, Gogo yaralandığında kullanılan sesler ise abartılı. Dramatik anlardaki gerçekçi şiddet ile eğlenceli şiddet arasındaki kontrastı detaylı bir şekilde görebileceğiniz video essay’i buradan izleyebilirsiniz.


Daha yazı yok.
Filmloverss.com size daha iyi hizmet sunmak için çerezleri kullanır. Sitede gezerek çerezlere izin vermiş sayılırsınız. Ayrıntılı bilgi close-cookie-information