Önceki Sayfa2 / 2Sonraki Sayfa


The Man Who Knew Too Much (1956)

Alfred Hitchcock’nun filmografisi içerisinde türünün tek örneği olan film, belki de usta yönetmenin en büyük prodüksiyonlarından bir tanesi. İki kıtada ve üç farklı dilde çekilen film, ayrıca yeniden çekilmiş bir Hitchcock filmi. Ustamız, daha önce 1934 yılında çektiği aynı isimli filmi, yaklaşık yirmi yıl sonra tekrar çekmeye karar veriyor. François Truffaut, yazdığı “Hitchcock” adlı inceleme kitabında usta yönetmenin, 1934 versiyonunu çok amatör bulduğunu, onun yerine 1956 versiyonunu çok daha profesyonel bularak benimsedğini aktarıyor. 

Yine James Stewart’ın başrolünde bulunduğu film, Fas’ta geçirecekleri birkaç günlük tatil sırasında kendilerini büyük komploların ortasında bulan bir aileyi anlatıyor. The Man Who Knew Too Much, klasik Hitchcock hikayelerine nazaran daha fazla katman ve değişken barındırıyor. Bu açıdan usta yönetmenin bütün filmografisi içerisinde elbette ki özel bir yeri bulunuyor.

Vertigo (1958)

Hitchcock’un ustalık eserlerinden biri olan Vertigo, özellikle usta yönetmenin kullandığı çekim teknikleri kendisinden sonraki birçok yönetmene de referans olmuştur. Filmin en önemli sekanslarının geçtiği kule sahnelerinde baş dönmesini aktarmak için kullandığı çekim tekniklerinin yanı sıra Judy’nin sislerin arasından Madeleine olarak ortaya çıkması yönetmenin dehasını ortaya koyarken bugün hala sinema tarihinin en çarpıcı sekanslarından biri olarak anılmakta.

Romantizmi bol bir polisiye olarak adlandırabileceğimiz Vertigo, seyirciyi birçok Hitchcock filminde olduğu gibi “Peki, şimdi ne olacak?” diye düşündürürken yine seyircinin birden fazla kez “şok” olmasını sağlıyor.

Bir süre yasaklanan Vertigo için bu dönemde eleştirmenler oldukça olumlu eleştiriler de bulununca filmin değeri de günden güne arttı. Özellikle Kim Novak’ın performansı görülmeye değer.

 North by Northwest (1959)

Ernest Lehman bir gün Hitchcock’a “Gerçek bir Hitchcock filmi kaleme almak istediğini” söyler ve pek tabii ki bunu gerçekleştirir.

Türkçeye Gizli Teşkilat olarak çevrilen North by Northwest’te yanlış bir zamanda yanlış bir yerde bulunan Thornhill’in kendisi hakkındaki suçlamalardan kurtulmak için çabaladığı gerilim dolu bir kovalamaca konu anlatılır. Hayatın, aşkın ve varoluşun anlamı üzerine derin felsefi söylemlerin ve anlatıların bulunduğu film, birçok Hitchcock filminden çok daha eğlencelidir.

Göreceli de olsa Hitchcock’un daha az başarı elde etmiş 42 yapımı Saboteur’ün aksine benzer türdeki North By Northwest yönetmenin baş yapıtlarından biri olmuştur. Özellikle Hitchcock filmlerinin anahtar kelimesi olan “MacGuffin” bu filmin temel taşını oluştururken yönetmenin kullandığı bu tekniğin yer aldığı filmler arasında öne çıkmaktadır. 

Psycho (1960)

Her ne kadar “Psycho” Türkçeye “Sapık” olarak çevrilmiş olsa da film adını, Norman’a dair tüm detayları anlamlandıran “psychoanalysis” yani “psikanalizin” kısaltılmasından almaktadır. Hitchcock’un kariyerinin zirve noktalarından biri olarak da görülen Psycho’nun en büyük kozu ilk sahnesinden son anına kadar izleyiciye “şimdi ne olacak?” diye sordurabilmeyi başarıyor olmasıdır. Öyle ki geçtiğimiz yıllarda vizyona giren ve usta yönetmenle aynı ismi taşıyan biyografik filmde Hitchcock’un “Düşünsenize filmin henüz başında başrol oyuncusu ölüyor ama film asıl o andan sonra başlıyor.” dediği belirtiliyor.

Gerilimin efendisi olarak anılan Hitchcock’un, gerilimin tavan yaptığı filmi, patronunun 40.000 dolarını çalan Marion’un bu parayla sevgilisine gitmek için yola çıktığı sırada konakladığı bir otelde öldürülmesinin ardından ortaya çıkan gizemli bir olayı konu alıyor.

Filmin ilk sahnesinde şehre kuş bakışı (Filmin geneli açısından “kuş” figürünün bir hayli önemli olduğunu söylemekte fayda var) baktıktan hemen sonra, perdesi neredeyse sonuna kadar kapalı bir otel odasının içine giriyoruz. Hitchcock burada her zaman yaptığını yaparak seyirciye yaşananları dışarıdan izliyormuş gibi hissettirmesinin yanı sıra film boyunca röntgenciliğin ön planda olacağının da ilk sinyallerini veriyor. Otel odasına girdiğimiz anda Marion’un pişmanlığını, iyi bir aile kurma isteğini ve mutlu olmak istediğini anlıyoruz. Marion artık sevgilisi Sam ile otel odalarında buluşmak yerine, Sam ile evlenip mutlu bir aile kurmak istiyor. Oldukça iddialı olan bu otel sahnesinde Marion’un yarı çıplak olması göründüğünden daha fazla anlam içeriyor. Çünkü film boyunca Marion’u bir kez daha iç çamaşırıyla görüyoruz. İki sahne arasındaki fark ise Marion’un iç çamaşırının filmin açılış sekansında beyaz, parayı çaldıktan sonraysa siyah olması. Peki, birinde beyaz diğerinde siyah olması ne anlam ifade ediyor? İlk sahnede Marion, mutlu bir aile kurmanın planlarını yapıyor. Saf ve temiz duygularıyla hareket ediyor. Oysa siyah iç çamaşırıyla izlediğimiz sahnede Marion artık patronunun 40.000 dolarını çalmış bir hırsızdır. Artık eski suçsuz, masum kadın değildir. Bu detay Hitchcock filmlerinde her sahnenin, en ufak detayın ne kadar önemli olduğunu anlatmaya yetiyor.

Yıllar boyunca eleştirmenler tarafından üzerine türlü denemeler yazılan filmin Hitchcock tarafından çekilmemiş dört devam filmi bulunmaktadır. Şimdilerdeyse  “Bates Motel” ismiyle Norman’ın gençlik yıllarında yaşadığı travma alternatif bir bakış açısıyla televizyona uyarlanmaktadır.

Frenzy (1972)

1970’lerin ilk yıllarına geldiğimizde usta yönetmenin yalnızca iki filmi görüyoruz. 60’larda altın çağını yaşadıktan sonra, kariyerinin en tembel dönemininde yönetmenimiz birkaç yılı boş geçiriyor. Bu yılların ardında karşımıza sinemaya çok daha cesur bakan bir adam çıkıyor. Zaman ilerledikçe yeni çekim tekniklerini repertuarına almayı ihmal etmeyen Bay Hitchcock, Frenzy’nin açılış sahnesini helikopterden çekiyor. Fakat film ilerledikçe farkediyoruz ki, yalnızca kamerayı kullanışı değil hikayeye bakış açısında ve işleyişinde de önemli değişiklikler var. Kullanmayı çok sevdiği gizemini oldukça erken çözüme ulaştırıp, film boyunca sert sahnelerle bizi başbaşa bırakıyor. Özetle dünyaya daha yukarıdan bakmayı isteyen, daha cüretkar biri oluveriyor.

Frenzy ile yine bir seri katilin hikayesini anlatan Hitchcock, bu sefer hikayesini daha modernize işliyor. Sivri dilli diyaloglarını, Londra’nın geniş bir bölgesinde kullanıyor. Persfektifini normalinden daha geniş tutarak, dış unsurları hiç olmadığı kadar davetkar bir biçimde hikayeye dahil ediyor. 


Önceki Sayfa2 / 2Sonraki Sayfa
Daha yazı yok.
Filmloverss.com size daha iyi hizmet sunmak için çerezleri kullanır. Sitede gezerek çerezlere izin vermiş sayılırsınız. Ayrıntılı bilgi