1985 yapımı Brazil  ve bu filmden on yıl sonra çektiği 12 Maymun (Twelve Monkeys) ile bilimkurgu hayranlarının vazgeçilmez yönetmenlerinden biri olarak anılan Terry Gilliam’ın 2000’ler sonrası çektiği filmlerin, yönetmenin ilk yıllarını arattığı kuşku götürmez bir gerçek. Bu sebeple yönetmenin türe yeniden dönüş yaptığı Sıfır Teorisi (The Zero Theorem) birçok sinemasever tarafından senenin en merak edilen filmlerinden biri olarak görülüyordu, lakin film ne yazık ki Gilliam ekolünün artık 90’larda kaldığını bir kez daha kanıtlıyor.

İnsanlarla iletişim kurmayı sevmeyen ve tek gayesi hayatın anlamını çözmek olan Qohen’in hikayesi Terry Gilliam’ın ellerinde bir kapitalizm ve din eleştirisine dönüşmüş. “Yönetim” tarafından amacı; her şeyin aslında hiçbir şeye eşit olduğunu ispatlamak olarak belirlenen bilgisayar uzmanı Qohen’in bu sıra dışı hikayesi; bir yandan içinde bulunduğumuz koşulların durumunu gerçekçi bir dille yansıtırken bir yandan da yakın gelecekte dünyamızın nasıl bir yer olacağına dair eleştirel bir bakış sunuyor. 

Distopik filmlerin usta yönetmeni Gilliam, bu kez yarattığı dünyanın  merkezine kapitalizmi koyarak en başından açılış sekansıyla birlikte sağlam bir eleştiri getirmeyi planlamış. Filmin ilk bölümünde ne istediğini bilen ve bunu seyirciye aktarırken kapitalizmi kendi evreninde yerden yere vuran Gilliam, bu ilk bölümün ardından omuzlarına aldığı yükün ağırlığında kayboluyor ve seyircinin sıkılmasına sebep olarak, boş konuşan bir filme imza atıyor. Kapitalizm eleştirisinin yanı sıra inanç sistemlerini de, filmde kullanılan neredeyse tek mekan “kilise” üzerinden sorgulayan Sıfır Teorisi, bu noktada da seyirciyi tatmin etmeyi başaramıyor. Aslında ilk bakışta oldukça ilgi çekici bir konuya sahip olan film aynı çekiciliği senaryonun beyazperdeye aktarılmasında sağlayamıyor. İlk senaryo deneyimini Sıfır Teorisi ile yaşayan Pat Rushin’in de çıkan sonuçtan memnun olduğunu düşünmüyorum; zira yaratılan kapitalizm distopyasının kendi içinde tezatlar içerdiği su götürmez bir gerçek.

Son 5 yıla iki Oscar sığdıran Christoph Waltz’ın başarılı oyunculuğuyla ayakta duran filmin başrolündeki Waltz’a Matt Damon, Melanie Thierry ve Tilda Swinton eşlik ediyor. Kısaca özetlemek gerekirse Sıfır Teorisi için beklentinin yüksek olduğunun farkındayım, ama filmin bu beklentiyi karşılayamadığını üzülerek de olsa belirtmek zorundayım. Umuyorum ki Terry Gilliam, bizlere bir kez daha Brazil gibi bir başyapıt armağan eder; yoksa kendisini hep 2000’ler öncesi çektiği filmlerle hatırlamaya devam edeceğiz.

İyi seyirler…

Daha yazı yok.
Filmloverss.com size daha iyi hizmet sunmak için çerezleri kullanır. Sitede gezerek çerezlere izin vermiş sayılırsınız. Ayrıntılı bilgi