2012 yılında izleyiciyle buluşan Amour - Aşk filminden sonra Happy End, Haneke'nin heyecanla beklediğimiz yeni filmi olarak uzun süredir gündemdeydi. Yanı sıra Avusturya'nın Oscar aday adayı olarak belirlenen Happy End, yönetmenin filmografisinin ne yazık ki güçlü yapı taşlarından biri değil. 24. Adana Uluslararası Film Festivali'nde izleme fırsatı bulduğum Happy End'i birlikte incelemeye başlayalım. Aslında Haneke alıştığımız Haneke nosyonlarını filmin iskeletinde barındırmaya devam ediyor ancak bu iskelet canlı ve hareketli bir varlığa dönüşüyor mu orası tartışılır. Haneke'nin Georg, Anna ve Eve karakterlerine yönetmenin sinemasını seven her izleyici aşinadır. Happy End'de de benzer isimleri kullanmaya devam eden Haneke, bu tanıdık hissin yanında çok iyi bildiği güvenli bölgesi olan az kişinin hikayesini anlatma dürtüsünden uzaklaştıkça yani geniş bir ailenin hikayeleri iç içe geçtikçe Haneke'yi filmin detaylarında bulmak zorlaşıyor. Film özünde Eve karakteri üzerinden ilerliyor. Eve çocukluk ve gençlik arasında kendi kimliğini bulmaya çabalayan ama bu çabalarını kendinden fazlasıyla emin bir biçimde gerçekleştiren, dış dünyaya nispeten tepkisiz ve donuk bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Bu donukluğu bir telefon kamerası aracılığıyla hayata yönelttiği bakışı aracılığıyla izleyicisine sunan Haneke, Eve'in eylemlerini onun bilinç düzeyinde ve onun bakışından aktarmayı amaçlıyor. Yanı sıra Haneke'nin filmlerinden fazlasıyla aşina olduğumuz orta sınıf ve burjuvazi eleştirisi Happy End filminde de sıklıkla vurgulanan temel meselelerden biri. Hayatına dahil olduğumuz aile fazlasıyla yüksek yaşam standartlarına sahipler hatta Haneke filmlerinde gördüğümüz en zengin ailelerden biri olduğunu iddia edebiliriz. Bu şaşaalı yaşantının altında yatan çürümüşlüğün Haneke'nin ilgisini çektiği konusunda her daim hemfikiriz. Bu bahsettiğim unsurlar Happy End'in bir Haneke filmi olarak bize aşina gelebilecek ve huzursuz bir keyifle kabul edeceğimiz noktalarıydı. Ancak Happy End'i bir Haneke filmi olmaktan uzaklaştıran farklı unsurlardan da bahsetmek gerekir. Happy End: Çok Karakter Hiç Karakter midir? Öncelikle film çok fazla karakter ve dolayısıyla çok fazla yan hikaye içeriyordu. Her yan hikayeyle farklı bir eleştiri sunmak ve sonucunda hepsini aynı gövdeye bağlamak isteyen Haneke'nin bu çabası izleyiciyi filmden uzaklaştırabilecek boyutlarda. Yanı sıra teknolojiye bakışını yansıtmak ve belki de bir noktada bu bağlamda çağı yakalamak isteyen Haneke, bizi sık sık bir telefon kamerasının bakışına hapsediyor. Bu hapsolma hissi elbette alt metni göz önünde bulundurduğumuzda kıymetli. Ancak teknoloji eleştirisinin Black Mirror gibi yapımlarla birlikte çok ileri taşındığı günümüzde bu yöntemin bir miktar eskidiğini itiraf etmek gerek. Cinselliği de tamamen sanal bir biçimde yazılı kelimeler aracılığıyla sunan yönetmen bu yöntemle adeta cinselliği mekanikleştirip soyutlaştırıyor, bu da aslında teknolojinin bizim üzerimizdeki en temel etkilerinin birebir yansıması olarak görülebilir. Happy End izlemesi zor bir film, ancak bu zorluk alıştığımız biçimde bir Haneke rahatsız ediciliğinden kaynaklanmıyor aksine anlatının sık sık sekteye uğraması sebebiyle yaşanıyor. Isabelle Huppert'in başarılı bir performans sunduğunu ve cast seçimi için en uygun isim olduğunu söylemek mümkün. Ancak Isabelle Huppert'in canlandırdığı Anne karakterini gözümde canlandırdığım anda Happy End'in sevgisiz bir film olduğunu fark ediyorum. Birbiriyle ilişki içerisinde olan birçok karakter var ancak tüm bu karakterlerin arasında hissedilen derin bir mesafenin varlığının da altını çizmek gerek. Yaşanan ilişkiler genellikle bir telefon ya da bilgisayar ekranı aracılığıyla yaşanıyor. Yan yana olunan noktalarda ise bu kez karakterler karşısındakine sevgisiz bir pozisyonda yer alıyor. Aslında sistemin bir getirisi…

Yazar Puanı

Puan - 65%

65%

Happy End yer yer ters köşe yapan müzikleri, Amour göndermesi ve sıklıkla hatırlayacağımızdan emin olduğum karaoke sahnesiyle hafızalarımızda yer edecektir şüphesiz ancak söz konusu Haneke olduğunda beklentilerimizin çok daha yüksek olması fazlasıyla doğal.

Kullanıcı Puanları: 4.23 ( 2 votes)
65

2012 yılında izleyiciyle buluşan Amour – Aşk filminden sonra Happy End, Haneke’nin heyecanla beklediğimiz yeni filmi olarak uzun süredir gündemdeydi. Yanı sıra Avusturya’nın Oscar aday adayı olarak belirlenen Happy End, yönetmenin filmografisinin ne yazık ki güçlü yapı taşlarından biri değil. 24. Adana Uluslararası Film Festivali’nde izleme fırsatı bulduğum Happy End’i birlikte incelemeye başlayalım.

Aslında Haneke alıştığımız Haneke nosyonlarını filmin iskeletinde barındırmaya devam ediyor ancak bu iskelet canlı ve hareketli bir varlığa dönüşüyor mu orası tartışılır. Haneke’nin Georg, Anna ve Eve karakterlerine yönetmenin sinemasını seven her izleyici aşinadır. Happy End’de de benzer isimleri kullanmaya devam eden Haneke, bu tanıdık hissin yanında çok iyi bildiği güvenli bölgesi olan az kişinin hikayesini anlatma dürtüsünden uzaklaştıkça yani geniş bir ailenin hikayeleri iç içe geçtikçe Haneke’yi filmin detaylarında bulmak zorlaşıyor.

Film özünde Eve karakteri üzerinden ilerliyor. Eve çocukluk ve gençlik arasında kendi kimliğini bulmaya çabalayan ama bu çabalarını kendinden fazlasıyla emin bir biçimde gerçekleştiren, dış dünyaya nispeten tepkisiz ve donuk bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Bu donukluğu bir telefon kamerası aracılığıyla hayata yönelttiği bakışı aracılığıyla izleyicisine sunan Haneke, Eve’in eylemlerini onun bilinç düzeyinde ve onun bakışından aktarmayı amaçlıyor. Yanı sıra Haneke’nin filmlerinden fazlasıyla aşina olduğumuz orta sınıf ve burjuvazi eleştirisi Happy End filminde de sıklıkla vurgulanan temel meselelerden biri. Hayatına dahil olduğumuz aile fazlasıyla yüksek yaşam standartlarına sahipler hatta Haneke filmlerinde gördüğümüz en zengin ailelerden biri olduğunu iddia edebiliriz. Bu şaşaalı yaşantının altında yatan çürümüşlüğün Haneke’nin ilgisini çektiği konusunda her daim hemfikiriz. Bu bahsettiğim unsurlar Happy End’in bir Haneke filmi olarak bize aşina gelebilecek ve huzursuz bir keyifle kabul edeceğimiz noktalarıydı. Ancak Happy End’i bir Haneke filmi olmaktan uzaklaştıran farklı unsurlardan da bahsetmek gerekir.

Happy End: Çok Karakter Hiç Karakter midir?

Öncelikle film çok fazla karakter ve dolayısıyla çok fazla yan hikaye içeriyordu. Her yan hikayeyle farklı bir eleştiri sunmak ve sonucunda hepsini aynı gövdeye bağlamak isteyen Haneke’nin bu çabası izleyiciyi filmden uzaklaştırabilecek boyutlarda. Yanı sıra teknolojiye bakışını yansıtmak ve belki de bir noktada bu bağlamda çağı yakalamak isteyen Haneke, bizi sık sık bir telefon kamerasının bakışına hapsediyor. Bu hapsolma hissi elbette alt metni göz önünde bulundurduğumuzda kıymetli. Ancak teknoloji eleştirisinin Black Mirror gibi yapımlarla birlikte çok ileri taşındığı günümüzde bu yöntemin bir miktar eskidiğini itiraf etmek gerek. Cinselliği de tamamen sanal bir biçimde yazılı kelimeler aracılığıyla sunan yönetmen bu yöntemle adeta cinselliği mekanikleştirip soyutlaştırıyor, bu da aslında teknolojinin bizim üzerimizdeki en temel etkilerinin birebir yansıması olarak görülebilir.

Happy End izlemesi zor bir film, ancak bu zorluk alıştığımız biçimde bir Haneke rahatsız ediciliğinden kaynaklanmıyor aksine anlatının sık sık sekteye uğraması sebebiyle yaşanıyor. Isabelle Huppert’in başarılı bir performans sunduğunu ve cast seçimi için en uygun isim olduğunu söylemek mümkün. Ancak Isabelle Huppert’in canlandırdığı Anne karakterini gözümde canlandırdığım anda Happy End’in sevgisiz bir film olduğunu fark ediyorum. Birbiriyle ilişki içerisinde olan birçok karakter var ancak tüm bu karakterlerin arasında hissedilen derin bir mesafenin varlığının da altını çizmek gerek. Yaşanan ilişkiler genellikle bir telefon ya da bilgisayar ekranı aracılığıyla yaşanıyor. Yan yana olunan noktalarda ise bu kez karakterler karşısındakine sevgisiz bir pozisyonda yer alıyor. Aslında sistemin bir getirisi daha doğrusu götürüsü olarak her zaman elimizde olmayanı arzulamamızın bir başka versiyonuyla karşı karşıyayız. Happy End yer yer ters köşe yapan müzikleri, Amour göndermesi ve sıklıkla hatırlayacağımızdan emin olduğum karaoke sahnesiyle hafızalarımızda yer edecektir şüphesiz ancak söz konusu Haneke olduğunda beklentilerimizin çok daha yüksek olması fazlasıyla doğal.

Daha yazı yok.
Filmloverss.com size daha iyi hizmet sunmak için çerezleri kullanır. Sitede gezerek çerezlere izin vermiş sayılırsınız. Ayrıntılı bilgi