1949 yılının kış mevsimi, her yer bembeyaz karla kaplanmış. Ekranda bir okul bahçesi var. Çocukların cıvıl cıvıl sesleri geliyor. Hayır, pek cıvıl cıvıl sayılmaz. Sanırım çığlık atıyorlar. Bir dakika, o adam nereye götürüyor o çocuğu? Hücreye mi? Canım, ne işi var okulda hücrenin?

İkinci Dünya Savaşı sonrasında, hapishane gibi bir okulda geçiyor film. Bir bakışıyla insanın kanını donduran okul müdürü Rachin’in gözetiminde 60 tane öksüz veya yetim çocuğun, okullarına yeni atanan müzik öğretmeni Mathieu’yle kurdukları arkadaşlığı ve aralarındaki dayanışmayı anlatıyor. Günümüzde geçen yaklaşık 3 dakikalık açılış sekansı, filmin sonuna dair ipuçları vermek için kullanılmış.  Hikaye bu 3 dakikadan sonra başlıyor ve geri kalan 90 dakika boyunca, bize unutamayacağımız bir büyüyü yaşatıyor.

Filmi bu kadar büyüleyici kılan en önemli unsur; müzikleri olmalı diye tahmin ediyorum. Birçoğu, yönetmen Christophe Barratier’in kendi bestesi olan şarkıları; 40 farklı koro içinden özel olarak seçilmiş çocuklar seslendiriyor. Yaşları 8 – 14 arasında değişen bu çocuklar hem oyuncu, hem de şarkıcı olarak büyüklere taş çıkartacak kadar yetenekli.

Fransız sinemasının alışık olduğu durağan, minimalist filmlere oranla, daha yüksek tempolu bir film.  Plan sekanslara yer verilmemiş. Akıcı ve seyirciyi sıkmadan ilerliyor. Bütün özelliklerini taşımamakla birlikte; Fransız Sineması’ndan ayrıldığı da söylenemez. Filmin geneline bir Fransız havası hakim. Her bir kare, o havanın etkisinde çekilmiş.

Aslında hikaye yeni değil. 1945 tarihinde yazılmış “La Cage Aux Rossignols” adlı hikayeden uyarlanarak, 1946 yılında aynı isimde çekilmiş filmin remake’i olarak yapılmış.

Christophe Barratier’in ilk uzun metrajlı filmi olan Koro / Les Choristes; En iyi yabancı film ve en iyi müzik olmak üzere 2 dalda Akademi Ödülleri’ne aday oldu ve toplamda 11 ödül kazandı.  2004 yılında Fransa’da 8.6 milyon izleyiciye ulaşarak, €5,500,000’luk bütçenin fazlasıyla hakkını verdi.

Sinema tarihinde öğrenci – öğretmen ilişkisini konu alan çok sayıda film var. Hababam Sınıfı (1974), The Great Debaters (2007), Ölü Ozanlar Derneği ( Dead Poets Society / 1995), 50 Cesur Kemancı (Music Of The Heart / 1999), Kuralsızlar (Take The Lead, 2006) ve eminim aklıma gelmeyen daha bir çok filmde aynı konu işlenmiştir. Koro (Les Choristes) Fransızca’nın zarafetinden midir, yoksa müziklerin hüznünden mi bilmem ama diğerlerinden çok farklı, çok özel bir film.

Daha yazı yok.
Filmloverss.com size daha iyi hizmet sunmak için çerezleri kullanır. Sitede gezerek çerezlere izin vermiş sayılırsınız. Ayrıntılı bilgi