Canlı animasyon teknolojisini gerçek yaşam atmosferi ile birleştirerek oldukça farklı bir film izleme vaadi veren Ayı Paddington; alt metinine yerleştirdiği modern yaşam eleştirisi ve çocukları eğlendirebilecek absürt sahneleri sayesinde kendisini izletebilmeyi başarıyor. Ülkesi Peru’yu terk ederek Londra’ya göç etmek zorunda kalan yavru bir ayının hikayesini anlatan film, tipik aile sinemasında olması gereken bütün detayları sırasıyla aktararak orta halli bir çocuk komedisi izlenimi veriyor.

Metropol yaşantısının koşuşturmasına kapılmış olan insanların konuşan bir ayıyı fark edemeyecek kadar yoğun ve dikkatsiz olduklarına vurguda bulunan film; İngiltere’ de var olan gri hayatlara olabildiğince renkli tezatlıklarla göndermede bulunarak ilgi çekici olmayı başarıyor. Konuşan bir ayının masumluğu üzerinden ilerlemekte olan Ayı Paddington; kültür çatışmalarının yaratmış olduğu önyargılara yavaş koşturmacalar aracılığıyla absürt bir bakış açısı getiriyor.

Yaşamış olduğu ormanın bir doğal afet sonucu yok olmasından sonra teyzesi tarafından Londra’ya gönderilen Ayı Paddignton’ın tren istasyonunda klasik bir İngiliz ailesiyle tanışması sonucu gelişen olayları anlatan film, hikayesine herhangi bir farklılık katmayarak kendisini klişelikten kurtaramıyor. Fakat film bu sıkıntısının üzerini de başkarakterine yüklemiş olduğu çeşitli sakarlıklar ve sevimli betimlemelerle örtebiliyor. Tüm bu olay örgülerinin içine bir de ayıyı istemeyen kuralcı bir baba ve ona karşı duran diğer aile fertlerinin hikayesi eklenince, ortaya dramatik kurguyla harmanlanan komik bir film çıkıyor.

Filmi teknik detayları ve getirmeye çalıştığı yeniliklerini ele alarak inceleyecek olursak eğer; Ayı Paddington’ın Harry Potter serisi yapımcılarının elinden çıkmış olduğu birçok sahnede belli olmaktadır. Kaldı ki ikinci sinema filmini çekmekte olan yönetmen Paul King’in yaratmış olduğu atmosferde gerek görüntü yönetimindeki estetik açılar, gerek ise karakterlerin olağanüstü olayları olabildiğince sıradanlaştırarak yaşamlarına devam etmeye çalışması gibi benzerlikler sürekli karşımıza çıkmaktadır.

Gerçek oyunculuklar kanadında ise filmin inişli çıkışlı bir tablo çizdiğini söyleyebilirim. Keza Nicole Kidman’ın kötü bir karakteri canlandırmış olması ilk başlarda kulağa oldukça hoş gelse de,  başrolün bir animasyon karakter olmasından mıdır bilinmez; belli başlı birkaç sahne dışında oyuncuya dair pek fazla bir şey yakalayamıyoruz. Dublaj versiyonu konusunda ise herhangi bir tercih yapma şansınız olursa eğer, filmin orijinal versiyonunu izlemenizi şiddetle tavsiye etmekteyim, kaldı ki Ayı Paddington’a Türkçe seslendirmeye çalışan Eser Yenerler’in kötü ve aşırı zorlamaya kaçan performansı filmin birçok komik sahnesinin çöpe dönüşmesine sebebiyet veriyor.

2014 senesinin son vizyon filmlerini izlemekte olduğumuz bu günlerde Ayı Paddington için; insanoğlunun kültürel ayrımcılık ile iyi niyet kavramlarını sorgulayan bir film olduğunu söyleyebilirim.  Hiciv dolu sahneleriyle büyüklere de az çok hitap etmeye çalışan Ayı Paddington; animasyon adına farklı bir şeyler izlemek ve güzel vakit geçirmek isteyenler için alternatif bir tercih olabilir.

Canlı animasyon teknolojisini gerçek yaşam atmosferi ile birleştirerek oldukça farklı bir film izleme vaadi veren Ayı Paddington; alt metinine yerleştirdiği modern yaşam eleştirisi ve çocukları eğlendirebilecek absürt sahneleri sayesinde kendisini izletebilmeyi başarıyor. Ülkesi Peru’yu terk ederek Londra’ya göç etmek zorunda kalan yavru bir ayının hikayesini anlatan film, tipik aile sinemasında olması gereken bütün detayları sırasıyla aktararak orta halli bir çocuk komedisi izlenimi veriyor. Metropol yaşantısının koşuşturmasına kapılmış olan insanların konuşan bir ayıyı fark edemeyecek kadar yoğun ve dikkatsiz olduklarına vurguda bulunan film; İngiltere’ de var olan gri hayatlara olabildiğince renkli tezatlıklarla göndermede bulunarak ilgi çekici olmayı başarıyor. Konuşan bir ayının masumluğu üzerinden ilerlemekte olan Ayı Paddington; kültür çatışmalarının yaratmış olduğu önyargılara yavaş koşturmacalar aracılığıyla absürt bir bakış açısı getiriyor. Yaşamış olduğu ormanın bir doğal afet sonucu yok olmasından sonra teyzesi tarafından Londra’ya gönderilen Ayı Paddignton’ın tren istasyonunda klasik bir İngiliz ailesiyle tanışması sonucu gelişen olayları anlatan film, hikayesine herhangi bir farklılık katmayarak kendisini klişelikten kurtaramıyor. Fakat film bu sıkıntısının üzerini de başkarakterine yüklemiş olduğu çeşitli sakarlıklar ve sevimli betimlemelerle örtebiliyor. Tüm bu olay örgülerinin içine bir de ayıyı istemeyen kuralcı bir baba ve ona karşı duran diğer aile fertlerinin hikayesi eklenince, ortaya dramatik kurguyla harmanlanan komik bir film çıkıyor. Filmi teknik detayları ve getirmeye çalıştığı yeniliklerini ele alarak inceleyecek olursak eğer; Ayı Paddington’ın Harry Potter serisi yapımcılarının elinden çıkmış olduğu birçok sahnede belli olmaktadır. Kaldı ki ikinci sinema filmini çekmekte olan yönetmen Paul King’in yaratmış olduğu atmosferde gerek görüntü yönetimindeki estetik açılar, gerek ise karakterlerin olağanüstü olayları olabildiğince sıradanlaştırarak yaşamlarına devam etmeye çalışması gibi benzerlikler sürekli karşımıza çıkmaktadır. Gerçek oyunculuklar kanadında ise filmin inişli çıkışlı bir tablo çizdiğini söyleyebilirim. Keza Nicole Kidman’ın kötü bir karakteri canlandırmış olması ilk başlarda kulağa oldukça hoş gelse de,  başrolün bir animasyon karakter olmasından mıdır bilinmez; belli başlı birkaç sahne dışında oyuncuya dair pek fazla bir şey yakalayamıyoruz. Dublaj versiyonu konusunda ise herhangi bir tercih yapma şansınız olursa eğer, filmin orijinal versiyonunu izlemenizi şiddetle tavsiye etmekteyim, kaldı ki Ayı Paddington’a Türkçe seslendirmeye çalışan Eser Yenerler’in kötü ve aşırı zorlamaya kaçan performansı filmin birçok komik sahnesinin çöpe dönüşmesine sebebiyet veriyor. 2014 senesinin son vizyon filmlerini izlemekte olduğumuz bu günlerde Ayı Paddington için; insanoğlunun kültürel ayrımcılık ile iyi niyet kavramlarını sorgulayan bir film olduğunu söyleyebilirim.  Hiciv dolu sahneleriyle büyüklere de az çok hitap etmeye çalışan Ayı Paddington; animasyon adına farklı bir şeyler izlemek ve güzel vakit geçirmek isteyenler için alternatif bir tercih olabilir.

Yazar Puanı

Puan - 69%

69%

Hiciv dolu sahneleriyle de büyüklere de az çok hitap etmeye çalışan Ayı Paddington; animasyon adına farklı bir şeyler izlemek isteyenler ve güzel vakit geçirmek isteyenler için alternatif bir tercih olabilir.

Kullanıcı Puanları: 3.35 ( 3 votes)
69
Daha yazı yok.
Filmloverss.com size daha iyi hizmet sunmak için çerezleri kullanır. Sitede gezerek çerezlere izin vermiş sayılırsınız. Ayrıntılı bilgi